Laparoscopic myomectomy

Wstęp
Chirurgia laparoskopowa przebyła długą drogę w ciągu ostatnich 3 dekad. We wczesnych latach 70. ubiegłego stulecia operacje laparoskopowe ograniczały się przede wszystkim do sterylizacji, uwalniania zrostów w obrębie miednicy mniejszej oraz niszczenia ognisk endometriozy. Podstawowe narzędzia laparoskopowe składały się z laparoskopu wyposażonego w okular oraz prostych instrumentów do odsłaniania narządów, szycia i cięcia. Obecnie, po 30 latach, dokonał się ogromny postęp. Skomplikowane zabiegi, które wcześniej były domeną laparotomii otwartej, ginekolodzy mogą teraz wykonywać metodami minimalnie inwazyjnymi [1–4]. Lepsze urządzenia zapewniające hemostazę, sprawniejsze trokary oraz automatyczne narzędzia do rozdrabniania narządów powodują, że ta metoda operacyjna staje się coraz prostsza i bezpieczniejsza. Pierwsze doniesienia o miomektomii laparoskopowej ukazały się w 1979 r. [5].
Kwalifikacja do miomektomii laparoskopowej
Miomektomia laparoskopowa jest szeroko stosowaną metodą operacyjną [6–8]. Wybór między laparoskopią a laparotomią często jest uzależniony od takich czynników, jak liczba, wielkość i lokalizacja mięśniaków macicy [9]. Niektórzy autorzy starają się ustalić pewne kryteria, dzięki którym możliwy będzie taki dobór pacjentek, by operacja laparoskopowa była przeprowadzona w bezpieczny sposób [6–11]. Kryteria te są w ciągu ostatnich lat ciągle zmieniane ze względu na postęp w technice laparoskopowej i doświadczeniu operatorów. W związku z tym ocena przedoperacyjna powinna być zgodna z poziomem umiejętności i wyposażenia zespołu operującego. Badania Paula opublikowane w 2006 r. [12] były przeprowadzone na 762 pacjentkach poddanych miomektomii laparoskopowej. Rozmiary dominujących mięśniaków wahały się 2–20 cm, przy czym najwięcej (447 mięśniaków) miało średnicę mniejszą od 5 cm. Ponadto operowano 278 mięśniaków o rozmiarze 6–10 cm, 35 mięśniaków o rozmiarze 11–15 cm i dwa mięśniaki o średnicy 16–20 cm. W przedstawionym materiale najwięcej było miomektomii pojedynczych mięśniaków (436 przypadków), nieco mniej dotyczących dwóch mięśniaków (122 przypadki), natomiast największa liczba usuniętych mięśniaków to 12. Mięśniaki śródścienne stanowiły 49%, podsurowicówkowe 36,8%, podśluzówkowe 9,23%, a międzywięzadłowe 4,36%. Najczęstszą lokalizacją była ściana tylna macicy. Średni czas operacji wynosił 95 min (20–280 min), a utrata krwi obwodowej to średnio 250 ml...


View full text...