21.05.2012
Autor:
Izabela Żmijewska
Źródło: Bal BS, Crowell MD, Kohli DR i wsp. What factors are associated with the difficult-to-sedate endoscopy patient? Dig Dis Sci 2012, published online 08 May 2012.
Czynniki ryzyka „trudnej” sedacji do badań endoskopowych przewodu pokarmowego
Zastosowanie skutecznej sedacji do badania endoskopowego przewodu pokarmowego stanowi jeden z ważniejszych elementów decydujących o jego przydatności diagnostycznej i terapeutycznej. Niewłaściwa lub tak zwana „trudna” sedacja skutkuje nierzadko nieadekwatną oceną endoskopową i koniecznością wcześniejszego przerwania badania.
W ostatnim wydaniu Digestive Diseases and Sciences ukazała się praca, w której autorzy podjęli próbę zdefiniowania czynników decydujących o ewentualnym dużym ryzyku „trudnej” sedacji do badań endoskopowych przewodu pokarmowego.
Badanie miało charakter prospektywny. W momencie włączenia do analizy chorzy wypełniali trzy walidowane kwestionariusze – oceniające obecność ewentualnych zaburzeń lękowych, uzależnień fizycznych (Drossman questionnaire for physical/sexual abuse) oraz kwestionariusz oceniający obecność ewentualnych problemów z nadużywaniem alkoholu. Jakość sedacji do endoskopii oceniana była natomiast przy pomocy skali Richmond agitation sedation scale (RASS). Ocena jakości sedacji i samopoczucia po niej była oceniana przez chorych w okresie 24 godzin od wykonania badania przy pomocy czteropunktowej skali Likerta.
143 chorych uwzględniono ostatecznie w analizie. Na podstawie wyniku skali RASS u 39% chorych sedacja do badania endoskopowego oceniona została jako trudna, z czego jednak jedynie 5 chorych deklarowało niezadowolenie z zastosowanej sedacji. Analiza statystyczna wykazała, że obecność zaburzeń lękowych oraz stosowanie przewlekle leków psychotropowych wiązało się z „trudną” sedacją. Nie stwierdzono natomiast związku płci, ewentualnego uzależnienia od alkoholu, przewlekłego stosowania benzodiazepin czy opioidów z „trudną” sedacją.
Badanie miało charakter prospektywny. W momencie włączenia do analizy chorzy wypełniali trzy walidowane kwestionariusze – oceniające obecność ewentualnych zaburzeń lękowych, uzależnień fizycznych (Drossman questionnaire for physical/sexual abuse) oraz kwestionariusz oceniający obecność ewentualnych problemów z nadużywaniem alkoholu. Jakość sedacji do endoskopii oceniana była natomiast przy pomocy skali Richmond agitation sedation scale (RASS). Ocena jakości sedacji i samopoczucia po niej była oceniana przez chorych w okresie 24 godzin od wykonania badania przy pomocy czteropunktowej skali Likerta.
143 chorych uwzględniono ostatecznie w analizie. Na podstawie wyniku skali RASS u 39% chorych sedacja do badania endoskopowego oceniona została jako trudna, z czego jednak jedynie 5 chorych deklarowało niezadowolenie z zastosowanej sedacji. Analiza statystyczna wykazała, że obecność zaburzeń lękowych oraz stosowanie przewlekle leków psychotropowych wiązało się z „trudną” sedacją. Nie stwierdzono natomiast związku płci, ewentualnego uzależnienia od alkoholu, przewlekłego stosowania benzodiazepin czy opioidów z „trudną” sedacją.
