Zawał serca w cukrzycy typu 1: STEMI i NSTEMI stanowią dwa odmienne zagrożenia

W kardiologii wyróżnia się dwa główne rodzaje tego stanu: zawał z uniesieniem odcinka ST (STEMI) oraz bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI). Aby zrozumieć, jak kształtuje się zapadalność na oba te schorzenia oraz co dokładnie je napędza, fińscy badacze przeanalizowali dane ponad 4200 dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 1, których monitorowano przez blisko dwie dekady.

Długoterminowa obserwacja ujawniła wyraźne dysproporcje w częstotliwości występowania obu typów zawału. Wśród pacjentów, którzy doświadczyli swojego pierwszego w życiu incydentu wieńcowego, zdecydowaną większość, bo aż 66 proc., stanowiły przypadki NSTEMI, podczas gdy zawały typu STEMI odpowiadały za 19 proc. zdarzeń.

Co ciekawe, naukowcy zaobserwowali również istotne zmiany trendów na przestrzeni lat – o ile wskaźniki zapadalności na STEMI systematycznie spadały w porównaniu do lat 1997-2002, o tyle przypadki NSTEMI, po początkowym obniżeniu, zaczęły ponownie narastać. Prawdopodobieństwo wystąpienia zawału rosło wraz z wiekiem chorych (szczególnie w odniesieniu do NSTEMI), jednak nie odnotowano w tej materii różnic uwarunkowanych płcią.

Jak bezdrenowe podawanie insuliny wpływa na pacjentów z cukrzycą typu 1?Systemy automatycznego podawania insuliny (AID) stają się coraz powszechniejsze, dotąd brakowało jednak kompleksowych danych oceniających korzyści z przejścia ze schematu wielokrotnych wstrzyknięć na wariant bezdrenowy (tubeless AID). Międzynarodowe badanie RADIANT miało na celu wypełnienie tej luki, weryfikując bezpieczeństwo i skuteczność takiego rozwiązania wśród pacjentów z suboptymalnym wyrównaniem cukrzycy typu 1.

Najbardziej doniosłe wnioski płyną ze szczegółowej oceny czynników ryzyka. Choć oba typy zawału łączyły pewne wspólne mianowniki – takie jak palenie tytoniu, gorsze wyrównanie glikemii (wyższe HbA1c) czy długi czas trwania samej choroby podstawowej – ich profile patofizjologiczne okazały się niemal całkowicie różne.

Ryzyko wystąpienia NSTEMI rosło wśród osób z późniejszym początkiem cukrzycy, zaburzeniami lipidowymi oraz zaawansowanymi powikłaniami ze strony drobnych naczyń krwionośnych, takimi jak ciężka retinopatia, masywna albuminuria czy konieczność leczenia nerkozastępczego. Z kolei STEMI wykazywał silny, specyficzny związek z pogarszającą się funkcją filtracyjną nerek – diagnozowano go wyraźnie częściej przy umiarkowanym i znacznym spadku wskaźnika eGFR.

STEMI i NSTEMI w przebiegu cukrzycy typu 1 to zdarzenia charakteryzujące się odmienną dynamiką występowania i są najpewniej napędzane przez nieco inne, złożone sieci mechanizmów uszkadzających układ krążenia.

Przeczytaj także: „Czas ma znaczenie – niekodujące RNA w wykrywaniu rozwijającego się zawału”