Nietajemnica lekarska

Z danych Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji wynika, że 73 proc. lekarzy jest zatrudnionych na kontraktach, na których mediana miesięcznych zarobków wynosi 25 595 zł brutto, a ponad 1 proc. wypłat przekracza 100 tys. zł. Tyle wiadomo na razie, wkrótce to ma się zmienić, bo rząd proceduje zmianę, która pozwoli powiązać zarobki z numerami PESEL.

Rząd proceduje projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o działalności leczniczej, który umożliwi zbieranie informacji o zarobkach medyków w powiązaniu z numerami PESEL. Marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty przyznał, że chciałby, aby głosowanie nad dokumentem odbyło się podczas posiedzenia izby trwającego od 17 do 19 czerwca.

Dlaczego to takie ważne?

Obecnie szpitale i przychodnie przekazują Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji dane o wynagrodzeniach personelu w formie w pełni zanonimizowanej. Oznacza to, że instytucja ta nie ma możliwości przypisania zarobków wynikających z różnych umów do konkretnej osoby.

Nowe zasady gromadzenia danych w publicznej ochronie zdrowia – jeśli wejdą w życie – pozwolą precyzyjnie określić realne przychody medyków. Informacje dotyczące zarówno etatów, jak i umów cywilnoprawnych mają trafiać bezpośrednio do AOTMiT oraz Ministerstwa Zdrowia.

Na razie wiadomo niewiele...

Z dotychczasowych statystyk wynika, że 73 proc. lekarzy wybiera kontrakty. Taki medyk jest niezależnym wykonawcą prowadzącym własną działalność gospodarczą, a nie pracownikiem – jako firma wystawia szpitalowi faktury za świadczone usługi.

Placówki rozliczają się z kontraktowcami w różny sposób, zależnie od wynegocjowanych warunków. Ponad połowa (51 proc.) specjalistów na tego typu umowach rozlicza się na podstawie przepracowanych godzin, a 34 proc. od wykonanych procedur. W tym drugim przypadku otrzymują oni określony procent sumy, jaką za dane świadczenie płaci Narodowy Fundusz Zdrowia.

Mediana miesięcznych zarobków na kontrakcie wynosi 25 595 zł brutto. Co piąty specjalista (ponad 20 proc.) zarabia w ten sposób od 10 do 15 tys. zł. Natomiast 1,2 proc. umów (dokładnie 625) opiewa na kwoty przekraczające 100 tys. zł miesięcznie.

Najwyższe stawki negocjują eksperci wykonujący najwyżej wyceniane przez NFZ procedury, o których rynkowo konkurują szpitale. Ponadto jedna osoba może mieć podpisanych kilka umów z różnymi placówkami. Obecnie AOTMiT nie wie, jak te sumy wyglądałyby w przeliczeniu na pełny etat, ponieważ nie ma obowiązku ani praktyki ewidencjonowania czasu pracy kontraktowców.

Dla porównania, mediana wynagrodzenia specjalisty zatrudnionego na umowę o pracę to 23 666 zł brutto. Niemal 37 proc. etatowców otrzymuje od 10 do 20 tys. zł, a zysk zaledwie 0,2 proc. z nich przekracza 100 tys. zł miesięcznie.

Droga do takich zarobków jest jednak długa – kształcenie specjalisty trwa minimum 12 lat. Na ten okres składają się sześcioletnie studia, trzynastomiesięczny staż i kilkuletnia rezydentura.

Najmniej zarabiają osoby na początku ścieżki zawodowej. Od lipca minimalna pensja zasadnicza lekarza bez specjalizacji wyniesie 10 595 zł brutto, a stażysty – 8458 zł brutto. Do tych kwot należy jednak doliczyć dodatki, między innymi za dyżury nocne, pracę w niedziele i święta oraz nadgodziny.

Dlaczego o tym mowa?

Ostatnio głośno jest o zarobkach lekarzy – to konsekwencja przypadku milionowych zarobków radnego miejskiego, będącego lekarzem w trakcie specjalizacji, który miał zarobić w ubiegłym roku 1,6 mln zł.

„Menedżer Zdrowia” informował o tym między innymi w tekstach „Kontrola szpitali w związku z zarobkami miejskiego radnego”, „Lekarze chcą rozmawiać z premierem o wynagrodzeniach” i „Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia oszustwa przez radnego-lekarza”.